Istorija hotela

Hotel „Jelisaveta” (1854)

Nakon smirivanja ratnih dešavanja, Johan Ajgler odlučuje da kupi zemljište na kome je bila ova pivara i da na njemu izgradi elitni hotel. Godine 1854. Johan završava izgradnju poznoklasicističke građevine, opremljene najluksuznijim enterijerom tog vremena.

Hotel je po prvi put dobio ime „Hotel Jelisaveta”, po carici Jelisaveti (Elizabeti) Austrijskoj, tadašnjoj supruzi Franca Jozefa. U to vreme bio je nadaleko poznat kao mesto okupljanja građana visoke klase, a luksuzni hotel proslavile su i izuzetno kvalitetna kuhinja i raskošna jela, kao i vrhunska vina. U hotelu su za elitu često organizovane zabave i balovi na kojima su učestvovali imućniji stanovnici Novog Sada.

Potpuno je jasno da je tadašnji hotel bio kultno mesto našeg grada i da je pojavljivanje na ovom elitnom mestu bilo stvar prestiža. Hotel Jelisaveta je bio prestižno mesto gde su se redovno okupljala novosadska gospoda, umetnici, ali i pravi boemi. Ovo popularno mesto naročito je živnulo kada se u dvorište doselila, kako se tada govorilo, „glumačka bratija” — u vreme kada je vlasnik hotela bio poznati Lazar Dunđerski.

Hotel „Kraljica Marija”

Kada se kralj Aleksandar Karađorđević Ujedinitelj oženio Marijom, tadašnjom rumunskom princezom, hotel u njenu čast menja naziv u „Hotel Marija”, a 1922. godine dobija ime hotel „Kraljica Marija”. Izuzetno je zanimljiv podatak da je elitni hotel još 1899. godine imao obezbeđeno električno osvetljenje, iako je Novi Sad električnu rasvetu zvanično dobio tek 1910. godine.

Naredni vlasnik hotela bio je Gedeon Dunđerski, koji nije bio vičan hotelijerstvu kao Lazar Dunđerski, pa je ovo elitno zdanje tog vremena izdao u zakup Frajdu i sinovima, a kasnije i Karlu Šolcu.

Hotel Marija je u to vreme bio najsavremeniji u gradu, sa posebno opremljenim kupatilima sa hladnom i toplom vodom, kakva ni mnoge kuće u Novom Sadu nisu posedovale. Hotel je imao i poprilično zvučnu reklamu — kao najbolji i najluksuzniji hotel Novog Sada tog vremena. Uz samu kafanu hotela, odmah kraj uličnog ulaza, u desnom krilu dvorišta bila je smeštena nadaleko poznata tekstilna radnja porodice Prodanović.

U vremenu između dva rata uz samu kafanu bila je smeštena tada poznata parfimerija Lukac, dok je u desnom delu dvorišta bila poznata i ekskluzivno opremljena „Žuta sala”. Izuzetno aktivan varoški društveni život Novosađana vođen je upravo u kafani, smeštenoj u centralnom delu prizemlja hotela.

Arhitektura

Sa ulične strane objekat se pruža u dužini od 60 metara, sa 24 vertikalna otvora. Fasada ovog objekta spada među najinteresantnije, pa i najupadljivije u najstarijem delu grada, u samom centru. Spoljašnji izgled hotela, koji pripada poznoklasicističkom stilu, kao i unutrašnjost, do danas nisu bitnije izmenjeni.

Hotel Vojvodina od samih početaka do danas poseduje 61 sobu sa 98 ležaja. Gostima hotela na raspolaganju je 20 jednokrevetnih, 16 dvokrevetnih i 15 dvokrevetnih soba koje poseduju još jedan pomoćni ležaj.

Hotel „Vojvodina” — od 1945. do danas

Promenom društveno-političkog sistema nakon Drugog svetskog rata hotel je nacionalizovan i tada dobija naziv koji i danas nosi — hotel „Vojvodina”. Ozbiljnije je renoviran 1980. godine, kada ponovo počinje sa radom takozvana „Pivnica”, u to vreme izuzetno popularna kod tadašnje omladine. Fasada hotela renovirana je 1995. godine. Sadašnji restoran poseduje 80 mesta, a manja sala koristi se za organizaciju raznih stručnih seminara i poseduje internet konekciju, kao i video-projektor.

Nakon završetka Drugog svetskog rata u hotelu su boravili Miloš Crnjanski, Laza Kostić i Marko Miljanov. Poznato je da je slavni mađarski književnik Lajoš Zilahi 1974. godine preminuo u ovom hotelu, pa je njemu u čast prolaz koji spaja Ulicu kralja Aleksandra i dvorište Hotela Vojvodina nazvan po njemu.

Hotel „Vojvodina” i danas, sa svojim kompozicionim karakteristikama, važi za jedan od najznačajnijih arhitektonskih objekata Novog Sada.